Met heel Antwerpen

Tom Naegels | Humo | februari 2011 »

Schrijver Tom Naegels en zijn vrouw beslisten hun zoon naar de dichtstbijzijnde kleuterschool te sturen, een zogeheten ‘concentratieschool’. Hun relaas.

‘Maar onze kinderen zijn zo zacht’, roept hij uit. Hij grimast erbij, hij weet dat het fout klinkt, maar hij legt een diepgeworteld beeld bloot waarvan ik weet dat het een rol speelt. Het is het beeld van de balorige, asociale, verbaal en fysiek agressieve Marokkaanse jongen, met zijn bontkraag en zijn training, die de zachtaardige, bange, onbeholpen cultuurmens staat te intimideren aan de bushalte. Het is ons eigen schrikbeeld: aangevallen worden door potige, domme, opgefokte mannen, tegen wie onze verbale spitsheid geen verweer biedt. We projecteren die angst op onze kinderen. We denken dat hun kleuters hetzelfde zijn.

met Instapaper.

Rubriek: Maatschappij, Psychologie | Tags: , , , , | Permalink

Comments are closed.